جایی

جایی به من بدهید

 دورترین دلتنگی آدمی با من است

 گفته بودم

 روزی باران دریا را خیس خواهد کرد

 و تلخ ترین روز ماه خواهد رسید

 و تلخ ترین تبخیر آسمان را سیاه خواهد کرد

جایی به من بدهید

تمام دلتنگی آسمان با من است

 -----------------------------------

 جایی به من بدهید

جایی برای خندیدن

جایی برای خیره شدن

 شب کوچکی از تمام دنیا با من است

                                                                       "هیوا مسیح"

...

برای اولین بار توی همه این سالها که با هم بودیم، دلم نمی خواست ببینمش و باهاش روبرو بشم. خیلی سخت بود در آغوش گرفتن دوست دوران بچگی ها امشب. این بغض و اشک و هق هق لعنتی حتی اجازه نداد جمله ای بگم برای دلداری. چی می تونستم بگم وقتی خودم هنوز بهت زده ام؟ اصلا چی میشه گفت در این جور مواقع؟ حالم از جملات کلیشه ای تسلیت وار به هم می خورد...

چه طور باور کنم مادر جوان دوستم که تازه به  مرز ۴۸ سالگی رسیده بود، در اثر یک سرماخوردگی ساده و بعد هم افت شدید فشار خون، دیشب بود و الان دیگه نیست؟

این مرگ های پیاپی زندگی را از آن چه هست تلخ تر می کند مدام. کامم تلخ است و دلم پر از غم...

ولنتاین بازی

دوستانی که سال به سال هم سراغم را نمی گیرند از دیشب تلفن ما را مورد عنایت قرار داده اند بابت این روز ولنتاین! شرمنده جوابی ندارم بدهم برای اس ام اس های فورواردی دوستان. اعتقادی هم ندارم به این جنگولک بازی ها 

باران

چه قدر شعر نوشتیم برای باران

غافل از آن دل دیوانه که بارانی بود

...

من می دانم که چرا شب تاریک است...

سه شنبه سیاه

سردرد سگی صبح، حالت تهوع نیمروز از شنیدن این خبر که جماعتی، گوسفند بیچاره حامله ای را کشته اند تا نذرشان را ادا کرده و در روز عاشورا بی نصیب نمانند، نگاه کردن به اطرافیانی که با لذت تمام بعد از ظهر کله پاچه یک گوسفند بدبخت دیگر را می بلعند و در نهایت خراب شدن ناگهانی ماشین در وسط بزرگراه در شرایطی که ۴ تا خانم هستید و تو برای اولین بار نه کارت ماشین و نه پول به همراه داری و یک چشمت نگران نگاههای کنجکاو و گاه هرزه و چشم دیگرت به دنبال ماشینهایی است که با سرعت در اتوبان خلوت می رانند و گویی قصد له کردن ماشین کوچک شما را دارند، دلهره امشب را تشدید و پایان یک روز تعطیل را تکمیل کرد.

افکار درهم و اتفاقات مضحک این روزها را هم اگر به این ملغمه مزخرف اضافه کنیم دیگر حرفی نیست حداقل برای امشب...

...

سرم درد می کند، خیلی...

هرکس می آید که برود در را به هم نکوبد.

همین.

پز عالی

توی شلوغی سرسام آور پاساژ علاءالدین محو آدمهایی شده ام که به دنبال گوشی های جدید به مغازه ها سرک می کشند. یادم رفته برای چه کاری به اینجا آمده ام و بیشتر از این که جذب ویترین موبایل فروش ها شوم نگاهم مردمی را می کاود که شاید پول ۲ ماه کارشان را برای خرید گوشی های لوکس هدر می دهند.

بسیاری از کسانی که اینجا می بینم و یواشکی به حرفها و لهجه هایشان دقت می کنم به نظر از قشر آسیب پذیر جامعه هستند اما غالبا گوشی هایی انتخاب میکنند در پایه قیمت ۳۰۰ هزار تومان به بالا.

دوستم (که مهندس کامپیوتر است و مخالف گوشی بازی) نیز کنجکاو شده و می گوید: دقت کن که چه خرید و فروشی انجام می شود و تنها در حد قیمت گرفتن نیست. 

دوستم از من میپرسد به نظرت چرا مردم حاضرند چنین هزینه هایی برای خرید گوشی موبایل تقبل کنند؟ در شرایطی که حتی کارایی خاصی هم برایشان نداشته و فقط به عنوان ژست و گاه چشم و هم چشمی حاضرند چنین مبالغی بپردازند؟

و من همچنان غرق تماشای اینانم... 

خود کرده را تدبیر نیست

وقتی به جای نشستن پای حرفهای رییس جمهور مملکت و دیدن فیلم سفید (الان اعصاب ندارم لینک بدم، منظورم همان ۳ گانه سفید،قرمز و آبی است) با اعتماد به نفس بشینی پشت کامپیوتر و حاصل ۴ ساعت تلاش و Search کردنت در اینترنت یک یادداشت بشه واسه هفته نامه و 7صفحه طرح برای یک شرکت، بعد بیینی که حتی یک صفحه هم Save نشده تازه می فهمی که من الان چه حالی دارم.

شاید این درس عبرتی باشد برای من که به Paperless بودن خودم را عادت دادم. دو چشمان نازنین کور تا من بعد از این بازگشت به دوران کاغذی را به تایپ کردن در Word بی صاحب برگزینم و به جای نوشتن در لحظه و از مغز مبارک همه تفکرات را مکتوب بر روی کاغذ بیاورم تا این وقت شب به چکنم چکنم دچار نشوم.

 

 

دیگرکُشی

چه طوری میشه که یک مرد سی و چند ساله با وجود داشتن زن و یک پسر ۹ ساله، ۸۰ عدد قرص میخورد و مثلا خودکشی میکند؟ چرا وقتی خودمان به آخر خط می رسیم خودخواه میشویم و دیگران را از یاد می بریم؟ خوردن قرص و در دستشویی خود را زندانی کردن چاره حل مشکلات زندگی است مگر؟

 چشمهای نگران و غمگین پسرک، اشکهای زن جوان، آه و ناله مادر زن از جلوی چشمهام دور نمیشوند.معتقدم که وقتی کسی به خودش اجازه میدهد یک موجود دیگر (بچه) به دنیا بیاورد باید خودش و زندگیش را وقف فرزندش کند. مگر نه این که شخصیت انسانها در سنین ۶-۵ سالگی شکل می گیرد و ریشه بسیاری از ناراحتی های روحی و روانی انسانها در دوران کودکی و نوجوانی کلید می خورد؟

پس چه طور به خودمان اجازه می دهیم دنیای زیبای آنها را با کارهای احمقانه خود ویران کنیم؟ این خودکشی نیست دوست من دیگرکُشی و زجرکُشی است...